من هر روز و هر لحظه نگرانت می شوم که چه می کنی !؟
پنجره ی اتاقم را باز می کنم و فریاد می زنم
تنهاییت برای من …

غصه هایت برای من …

همه بغضها و اشکهایت برای من ..
بخند برایم بخند
آنقدر بلند
تا من هم بشنوم صدای خنده هایت را…

صدای همیشه خوب بودنت را

دلم برایت تنگ شده
دوستت دارم …

در خلوت دلم ، در همنشینی با غمها ببین که چگونه میریزد اشک از این چشمها

این چشمهای خیس ، همان چشمهاییست که تو خیره به آن بودی در لحظه دیدار

میفهمی معنای دلتنگ شدن را ، میفهمی معنی انتظار را؟

نه ! دلتنگی آن نیست که مرا اینگونه محکوم به سکوت کرده است

انتظار آن نیست که اینگونه مرا محکوم به بیقراری کرده است

خیالی نیست ، من همچنان با خیال تو سر میکنم پس بیخیال…

بگذار در حال خودم باشم ، بگذار همچنان من دیوانه دیوانه ات باشم

مزاحم خلوتم نشو ، اگر مرا میخواهی سد راه اشکهایم نشو….

بگذار آرام شوم ، بگذار هر چه غم در دلم انباشته ، خالی شود….

این همان راهیست که هم تو خواستی در آن باشی

و هم من خواستم تا آخرش با تو بمانم

پس چرا به بیراهه میروی، چرا مرا جا گذاشتی و برای خودت میروی؟

مرحبا ، تو دیگر کیستی ، دست هر چه بی وفاست را از پشت بستی….

خودم میدانم بد دردیست عاشقی و همچنان بیمارم ، تا کجا میخواهی بمانی ؟

تا هر جا باشی من نیز میمانم…

عشق من هر از گاهی به یادم باشی بد نیست ،

هر از گاهی هوای مرا داشته باشی جرم نیست

چه کنم ، دلم دیوانه ی توست ، هوایش را داشته باش که

دلم تمام دلخوشی اش به توست…

که چند بایدت این گونه زیست سرگردان

چه اوفتاده که از خلق می شوی پنهان

کسی بجز تو، نکرداست در خرابه مکان

بسی بلند بنا قصر و زرنگار ایوان

چرا به ملک سیاهی، سیه کنی وجدان

ببین چگونه به سر می برند وقت و زمان

گهت به دست نشانند و گاه بر دامان

تو را ضمیر، بد اندیش و الکن است زبان

نخورده ایم بسان تو هیچ گه غم دان

زنیم در چمنی تازه، هر نفس جولان

ندیم سرو و گل و سبزه باش در بوستان

بشوی گرد سیهی ز دل، نه ای شیطان

چو مرده ای به زمستان و فصل تابستان

گرسنه خواب مکن، چون شغال بی دندان

بزرگ باش و میاموز خصلت دونان

سیه دلی چو تو، هرگز نداشت بخت جوان

که کار سخت، ز کار آگهی شد است آسان

بیا بخانه ما، باش یکشبی مهمان

تو بد شدی، که شدند از تو خوبتر دگران

جلیس بزم بزرگان و همسر شاهان

گهم به خانه نگهداشتند و گه به دکان

کمال جوی و سعادت، چه خواهی از نقصان

هماره می نتوان زیست غمگن و حیران

ز سوگ بی گه خود، خلق را مکن گریان

ز فال شوم تو، بس خانمان که شد ویران

چو بلبلان، به کدامین چمن پریدی، هان

ز من به کس نرسیده است هیچ گونه زیان

تفاوتی است میان من و دگر مرغان

ز ما گذشت چو برق و نگه نداشت عنان

ولی نه بوم سیه روز، مرغکی خوشخوان

برای همچوم منی،‌شوره زار شد شایان

نداد دیده ما را نصیب، جز پیکان

نه مردمی است ز همسایه خواستن تاوان

نچید طایر آگاه، چینه از هر خوان

چرا دهیم گرانمایه وقت را ارزان

به از پریدن بی گاه و داشتن غم جان

که صحن تنگ همان است و بام تنگ همان

چه خوشدلی است در آباد دیدن زندان

چه غم، به چشم تو گر بی هشیم یا نادان

نقاوتی نکند روز تیره و رخشان

به میهمانیم ای دوست، هیچ گاه مخوان

که بوم را نه ازین خوشدلی بود، نه از آن

که همچو دور جهان، سست عهد بود انسان

نه خواجه ماند و بانو، نه شکر و انبان

به رهگذر بکشندت به صد ستم، طفلان

نه زشت ماند و نه زیبا، چو راز گشت عیان

آب و هوای دلم آنقدر بارانیست

که رخت های دلتنگی ام را

مجالی برای خشک شدن نیست

اینگونه است که دلم برایت همیشه تنگ است . . .